ชีวิตวัยทำงานมันเหนื่อยว่ะ บางทีก็ท้อแท้เป็นกันมั๊ย (รึกูเป็นคนเดียว ? )
บางทีแม่มเหนื่อยจนอยากร้องไห้ คิดย้อนกลับไปสมัยเรียนมหาลัย
ทำไมมันสบายแบบนี้ว่ะ ... เรียน 8.30 น. ตื่น 8 โมงขี่มอไซด์หรือปั่นจักรยานไปเรียนยังทัน
กรูใช้ชีวิตอยู่ในกทม. เข้างาน 9 โมงต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ 7 โมงเช้า ( กรูต้องเผื่อเวลาไว้ตั้ง 2 ช.ม )

อยู่ทับแก้วมองไปตรงไหนกูก็เห็นแต่สีเขียว สูดอากาศบริสุทธิ์ได้เต็มปอด
บางทีเดินๆ ไปเรียนที่คณะผ่านทางหลังคณะวิทยา ฯ ตกใจสุดขีดน้องตุ๊ดตู่เดินมาทักซะงั้น
แต่กูกลับไม่กลัว .... อาจเป็นเพราะเห็นจนเคยชิน มันเหมือนเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของทับแก้วไปแล้ว

วิวที่สวยที่สุดที่เป็นเอกลักษณ์ของทับแก้วกูว่าต้องที่นี่ " สะพานสระแก้ว "
ไม่ว่าจะถ่ายด้วยมุมไหน จะให้สีของภาพเป็นยังไงมันก็ยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของกูอยู่ดี
ครั้งนึง .... ตอนกูเข้ามาเป็น Freshy กูจำได้ว่าต้องเข้ากิจกรรมว้ากน้องและถ้ากูจำไม่ผิด
รุ่นเรา ' ฟ้าหลังฝน จะเป็นรุ่นเกือบสุดท้ายที่ได้คลานสะพานสระแก้วกัน
วันนั้น .... กูว่ามีสัก 100 กว่าคนอ่ะที่ต้องคลานสะพาาน ผู้ชายไปก่อนแล้วก็ต้องไปทำท่าสะพานโค้ง
( แต่มันโค้งกลับว่ะ งงป่ะ ? ) แล้วก็ต้องรอให้ผู้หญิงซึ่งมีมากกว่า 100 คนคลานข้ามไปให้หมด

วันนั้น .... กูจำได้ถึงหน้าพวกผู้ชายทุกคน กูได้ยินเสียง " โอ๊ย " , " ไหวป่าวว่ะ " , " เร็ว ๆ " ,
กูได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ .... ทั้งที่แม่มก็ต้องคลานกันต่อไป
ตอนนั้นกูไม่ได้มองหน้าเพื่อนผู้ชายเท่าไหร่ เพราะว่ากูจะรีบคลานให้ถึงเร็วๆ
พวกมันจะได้ไม่ตอ้งทรมาน .... คลานเสร็จพี่ว้ากแม่มมาว้ากต่อ แล้วว้ากอะไรไม่รู้
ด่า ด่า ด่า อยู่นั่นแหละ ( สาดกูเหนื่อย ) เริ่มรู้สึกว่าไม่พอใจมึงด่าทำไมเนี้ย กูทำไรผิด
กูเห็นผู้ชายหลายคนลุกฮือ ... จะไปต่อยพี่ว้าก จำได้แม่นก็ไอ้ตี๋จะไปต่อยใครก็ไม่รู้












แต่ว่าเมื่อกิจกรรมว้ากหมดไป สะพานที่สร้างทั้งความทรมาน สร้างทั้งความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ให้ทุกคน
ยามค่ำคืนมันกลับให้ความรู้สึกผ่อนคลาาย รู้สึกว่าที่ไหนในโลกแม่มก็ไม่สวยเท่ามหาลัยกู
ที่ไหนก็ไม่โรแมนติกเท่าที่นี่ถ้าพาแฟนมานั่งที่สะพานด้วยกัน
กูได้ลอยกระทงที่สะพานสระแก้ว , กูได้ถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ที่นี่ , กูเคยโดดหอไปดีดกีต้าร์กับเพื่อนที่นี่
ถึงแม้ตอนหลังกูจะคิดได้ว่ากูไม่น่าโดดหอเลย ( สิ้นคิดสิ้นดี )

















วันเวลาจากปี 1 กูขึ้นเป็นปี 2 กูมีรุ่นน้องแระใครต่อใครมาไหว้กู
กูแก่ขึ้นแล้วเหรอว่ะ .... จากปี 2 กูขึ้นปี 3 ปีที่แม่มเรียนหนักสาดดด
วิชาเอกเอย วิชาโทเอย .... รายงานเอยอะไรกันนักหนาว่ะ ....
กูเพิ่งเข้าใจคำว่า " เพื่อนแท้ " ก็ตอนนี้ปีนี้
กูเพิ่งรู้ว่าเพื่อนไม่ทิ้งกันก็ปีนี้
กูเพิ่งรู้ว่านอกจากความรู้ที่กูได้รับ (ถึงแม้จะน้อยไปบ้าง )
แต่สิ่งที่กูได้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต นั่นคือ .... มิตรภาพว่ะ
ปี 3 ปีที่หนักหนาสาหัสแต่เป็นปีที่กูเรียนได้เกรด 3 ขึ้น ( เย้ )




















ปี 4 ปีสุดท้ายของพวกเรา
เทอมแรกฝึกสอนทุกคนกระจัดกระจายกันไป
เจอหน้ากันน้อย .... แต่มันกลับทำให้กูคิดถึงเพื่อน
จากเพื่อนที่กูไม่เคยคิดถึง เพื่อนที่กูไม่เคยพูดคุยด้วย
เออ ... กูกลับนึกอยากพูดคุยกับเค้า
เออ .... กูชักอยากรู้ว่ามันสอนเป็นไงบ้างว่ะ
มึงเคยมีความรู้สึกนี้กันมั๊ย ?

กูจำได้ว่า ... พอขึ้นเทอม 2 ที่คณะเจอเพื่อน ๆ รุ่นเดียวกันน้อยมาก
ตรงซุ้มเห็ด ... จากที่เคยมีพวกไอ้เบิ้ม , มีรุ่นพี่ๆ อยู่คอยแซวคนอื่นๆ
วันนั้น ... แม่มไม่เห็นใครสักคนถึงแม้ครั้งนึงกูเคยเกลียดพวกมันที่ชอบแซวชาวบ้าน
มันจะอยู่รวมกันทำไมทำให้บางครั้งกูไม่กล้าเดินผ่าน ( หน้าอย่างกูไม่กล้าเดินผ่าน พวกมึงเชื่อมั๊ย ? )
แต่พอไม่มีพวกมันอยู่ตรงนั้น ... เฮ้ย!!! กูอยากให้พวกมันมานอนกันตรงนั้นเลย
เฮ้ย .... กูอยากเห็นพวกมันหัวเราะ กูอยากเห็นพวกมันแซวคนนู้นคนนี้
กูกลับเห็นภาพนั้นจนเคยชินและเริ่มรู้สึกว่านั่นคือเสน่ห์อย่างนึง
เวลาที่กูกลับไปที่คณะทีไรตอนกูเรียนจบแล้ว
พอมองไปตรงซุ้มเห็ด .... ภาพแรกในสมองกูคือภาพพวกมันนี่แหละ
น้ำตาซึม .... ไอ้เชี้ยที่ตรงนี้ไม่ใช่ของกูแล้วนี่หว่า
เหมือนกูเป็นส่วนเกินของคณะตัวเองทั้งที่กูเคยเรียนที่นี่มาก่อน ( ไม่รู้คนอื่นรู้สึกเหมือนกูมั๊ย )

















ถึงแม้ ... รุ่นเราจะไม่มีงานบายเนียร์
ถึงแม้ .... รุ่นเราจะไม่มีหนังสือรุ่น
ถึงแม้ .... รุ่นเราแม่มจะเรือ่งเยอะ
ถึงแม้ .... รุ่นเราจะเหมือนแบ่งเป็นกลุ่มก้อน
ไม่ว่ายังไง .... กูและพวกมึงก็คือฟ้าหลังฝนนะโว๊ย
ชื่อรุ่นที่กูรู้สึกว่าเสี่ยว .... เมื่อเทียบกับชื่อรุ่นชาวบ้าน
แต่กูว่า .... ความหมายมันดีและดิบที่สุดในบรรดาชื่อรุ่นทุกรุ่น ( กูอาจคิดไปคนเดียวก็ได้ )

ทับแก้ว ... ถึงแม้กูจะกลับไปเหยียบอีกเมื่อไหร่ก็ตามที่กูอยากไป
แต่ว่า ....มันกลับไม่สวยงามเหมือนสมัยกูเรียนอยู่
มันกลับไม่รู้สึกอบอุ่นเหมือนตอนที่กูวิ่งเล่น ( กูวิ่งเล่นจริงๆ นะพวกมึง )
อาจเป็นเพราะ ... คนในความทรงจำกูต่างแยกย้ายกันไปแล้ว
อาจเป็นเพราะ ... อะไรหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
กูไม่เคยชินหรอกกับทับแก้วสมัยนี้
กูไม่เคยรู้สึกว่า ... มันน่าอยู่เลย
เพราะว่าไม่มีพวกมึง .... ไม่มีพวกเราอยู่รวมกัน

วันนี้ .... วันที่กูเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
กูมีหน้าที่การงานที่ดีมีอะไรหลายอย่าง
ที่เป็นทรัพย์สมบัติที่กูหาเองที่ต้องแลกมากับความเหน็ดเหนื่อย
กูเริ่มคิดถึง เ พื่ อ น
กูเริ่มคิดว่า .... เพื่อนกูทุกคนเป็นไงบ้าง
สุขสบายดีมั๊ย .... ชีวิตยากลำบากหรือป่าว
กูทำได้แค่ทำเว็บรุ่นให้
และที่สำคัญ .... กูแค่อยากรู้สึกว่าเวลาที่กูเหน็ดเหนื่อย
จากชีวิตที่ต้องเผชิญกับโลกแห่งความจริง
กูยังมีที่ที่นึงที่เป็นความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ของกู
กูยังมีที่ที่นึง .... ที่กูเข้ามาทีไรแล้วกูยิ้มได้ , กูมองรูปเพื่อนแล้วได้แต่บอกว่า
หน้าตาแม่ม ... ไม่ไหวแล้วรวมทั้งกูด้วย
แต่ว่า .... นั่นละเสน่ห์ที่พวกเราไม่มีทางย้อนวันเวลากลับไปได้

ถ้าเป็นไปได้ ... กูอยากให้ทุกคนให้อภัยกัน
กูอยากให้ทุกคนลืมเรื่องที่ไม่ถูกกันบ้าง
กูอยากให้ทุกคนคิดว่าไม่ว่ายังไงเราก็คือเพื่อนกัน
และอยากให้เราช่วยเหลือกัน คิดถึงกัน
คิดถึงสิ่งที่พวกเราช่วยกันสร้างเป็นความทรงจำ
กับสถานที่ , กับตัวบุคคล , กับเรือ่งราวมากมาย
ที่เวลากูพูดถึงแล้วก็กูก็ขำ

จำมันไว้นะ .... ชีวิตแม่มยาก .... แต่ที่ตรงนี้เป็นกำลังใจให้พวกมึงทุกคน
รวมทั้งกำลังใจในการดำเนินชีวิตของกูด้วย
4 ปีที่ทับแก้ว .... 4 ปีที่กูได้มีชื่อจารึกอยู่ในรุ่นนี้
4 ปีที่หล่อหลอมความรู้ , สอนให้กูรู้จักปรับตัวให้เข้ากับเพื่อนๆ
4 ปีที่กูกล้าบอกใครต่อใครว่า " กูจบมาจากศิลปากร "
และไม่ว่ากูจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้
ที่ที่นึง .... ที่กูจะไม่มีวันลืมและยังคงรำลึกถึงมันทุกครั้งที่ชีวิตกูสับสนวุ่นวาย
นั่นคือ .... บ้านหลังนี้ " ทับแก้ว "

คุณคือใคร ..... ศึกษาศาสตร์รุ่นที่ 29